طبق قوانین بینالمللی، ایران نسبت به تنگه هرمز با توجه به نزدیک بودن تنگه به سواحل ایران، حق حاکمیت دارد. بدینمعنا که در بررسی عبور و مرور کشتیهای بینالمللی بسته به شرایط جنگ یا صلح، طبق صلاحدید خود برای حفظ ایمنی و... اقدام خواهد کرد. با توجه به نقض مکرر قوانین سازمان ملل توسط آمریکا و اسرائیل در طول سالیان سال از جمله تحریم، تهدید، ترور و امروزه تحمیل جنگِ تمامعیار علیه کشور، بستن تنگه هرمز، مشروع است. مسئله پژوهش حاضر این است که اولاً بستن تنگه هرمز توسط ایران، مشروعیت فقهی و قانونی دارد یا نه و اینکه طبق قانون، حدود بستن آن در شرایط جنگ و صلح چقدر است. طبق ماده 51 منشور سازمان ملل و نیز طبق قواعد فقهی ما همچون قاعده نفی سبیل، لاضرر، عدم احترام اموال کفار و...، برای تحمیل جنگ، ایران حق دفاع مشروع و توسل به زور خواهد داشت. بستن تنگه هرمز و وضع عوارض توسط ایران، برای جلوگیری از تهدیدات بیشتر دشمن و نیز جبران خسارتهای مالی و جانی تحمیل شده، برای دفاع مشروع، مشروعیت دارد و طبق قانون اساسی ما، تشخیص بسته یا باز بودن تنگه همانند دیگر مسائل مهم کشور، منوط بهنظر ولیفقیه است. این مقاله به روش توصیفی تحلیلی و با روش کتابخانهای، به بررسی مرز مشروعیت بستن تنگه برای دفاع مـشروع پرداخته است.
