مقاله حاضر با رویکرد توصیفی‑تحلیلی و کتابخانهای، بهنسبت سنجی روایات مهدوی با جنگ های منطقه ای پرداخته است. در این مقاله ابتدا با تبیین مفاهیم کلیدی آخرالزمان، فتن، ملاحم و استناد به آیات قرآن واحادیث فریقین، جنگها را به دو دوره پیش از ظهور (فتن و ملاحم با نشانههای حتمی همچون خروج سفیانی، قیام یمانی، نبرد قرقیسیا، قتل نفس زکیه و خسف بیداء) و پس از ظهور (جنگ با دجال و یأجوج و مأجوج) تفکیک شده است. یافتهها نشان میدهد که نشانههای حتمی از اتقان روایی بالایی برخوردارند، اما جزئیات آنها به دلیل نمادین بودن و اختلاف در نقل، تفسیرپذیرند. در بخش نسبتسنجی، مقاله با تأکید بر تفکیک تشابه از تطابق کامل و پرهیز از تطبیقهای شتابزده، تحولاتی چون جنگ سوریه، عملیات طوفانالاقصی و درگیری ایران و آمریکا را در سطح زمینهسازی و علامات صغری قابل ارزیابی میداند، نه انطباق قطعی با شخصیتهایی مانند سفیانی. نتیجه نهایی آن است که رویکرد صحیح، انتظار فعال مبتنی بر آمادگی اخلاقی، دفاعی و اجتماعی است و هرگونه تطبیق عجولانه، به انفعال جامعه، سوءاستفاده سیاسی و تضعیف ایمان میانجامد.
