معاویه(م.60ق) در دوران پایانی حاکمیت خویش، خواستار بیعت عمومی با فرزندش یزید(م.63ق) بود. جریان بیعت‌خواهی در زمان خود یزید نیز ادامه یافت. در این میان افراد سرشناسی چون امام حسین(ع) و عبدالله بن زبیر با یزید بیعت نکردند. سوالی که در این جا مطرح است این است که رفتار امام حسین(ع) و عبدالله بن زبیر در جریان بیعت‌خواهی از یزید چگونه بوده است؟ آیا تفاوتی در رفتار آن دو وجود داشته و اگر جواب مثبت است، علت این تفاوت رفتاری در چه بوده است؟ واکاوی منابع متقدم با بهره‌گیری از شیوه توصیفی و تحلیلی نشان می‌دهد در جریان بیعت‌خواهی برای یزید، هر چند امام حسین(ع) و عبدالله بن زبیر موضع سلبی مشترکی داشتند و تفاوت چندانی از نظر ظاهری در این خصوص نداشتند، اما امام حسین(ع) با صراحت کامل حاکمیت امویان را زیر سوال می‌برد و موضع تقابلی او در برابر امویان کاملاً آشکار بود اما عبدالله بن زبیر به جهت اهداف خاصی که در سر داشت، موضعی محتاطانه و فریب‌کارانه داشت.