اصحاب امام حسین علیه السلام به دست سپاه ابن زیاد، به طرز فجیعی به شهادت رسیدند. اگر چه در چنین جنگی کشتار بزرگسالان نیز قابل دفاع نیست، با این حال قاتلان می‎توانند در توجیه غیر قابل قبولی عمل جنایتکارانه خود را صحیح جلوه داده و عذر بیاورند که جنگ بوده و اگر ما نمی‎کشتیم آنها می‎کشتند. اما در مورد کشتار کودکان حتی بیان این توجیه غیرقابل قبول نیز از آنها سلب شده است. بنابراین اوج قساوت آنها در کشتار کودکان بوده و سوزناک ترین مرثیه‎های کربلا مرتبط با شهادت اطفال است.

معاندان در مورد شهادت شیرخوار کربلا با ایجاد شبهه‎های عوام فریبانه در صدد برآمدند تا از شدت عواطف دوستداران اهل بیت علیهم السلام کاسته و از این طریق به مقصود خود برسند و تا می‎توانند از تأثیرگذاری حوادث روز عاشورا بکاهند.

برای بررسی صحت و سقم گزارش تاریخی باید به صورت علمی به سراغ منابع رفت و با اعتبار سنجی گزارش‎ها به اصالت یا عدم اصالت آن دست یافت.

نوشتار پیش‎رو به صورت تحلیلی در صدد است تا به برخی از این شبهات پاسخ دهد