در پژوهش حاضر با روش توصیفی ـ تحلیلی به بررسی علل قیام نکردن امام حسین علیه السلام در عصر معاویه و شرایط زمانی دوره امامت آن حضرت پرداخته‌شده است و این نوشتار درصدد پاسخ به این پرسش است که چرا امام حسین علیه السلام در زمان معاویه قیام نکرد. از مهم‌ترین دلایل آن می‌توان به موارد مختلفی همچون وجود صلح‌نامه، موقعیت اجتماعی و سیاستمداری معاویه، شرایط زمانی، تفاوت‌های رفتاری معاویه با یزید، عدم آمادگی برای دعوت فراگیر مردم و حفظ جان شیعیان اشاره کرد. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که امام حسین علیه السلام همانند پدر و برادرش، معاویه را غاصب خلافت می‌دانست و مبارزه با او را بر خود واجب می‌دانست؛ ولی با توجه به اینکه معاویه با بهره‌گیری از حیله و نیرنگ و تبلیغات، فضای جامعه را در اختیار داشت به‌طوری‌که خود را خلیفه بر حق معرفی کرده بود، قیام در چنین موقعیتی به نتیجۀ مطلوب نمی‌رسید؛ یعنی اگر امام حسن علیه السلام با پذیرش صلح‌نامه، کیان اسلام را حفظ کرد امام حسین علیه السلام نیز با سکوت و مبارزات سیاسی غیرنظامی در این دوره وظیفه‌اش را انجام داد.