به اتفاق جمهور مفسران، سورۀ «انسان» در مدینه و آیات آغازین آن در شأن اهل‌بیت رسول‌الله علیهم السلام نازل شده است. افرادی همچون ابن‌تیمیه و وهابیان تابع او، درصدد این رویکرد برآمدند که سند و دلالت این روایات را مورد خدشه قرار دهند. نگارنده در این تحقیق کوشیده است تا اولاً، مدنی بودن این آیات را اثبات کند و ثانیاً، بنیادی‌ترین شبهه‌های دلالی این روایات را پاسخ دهد. دستاورد پاسخ‌ها، اثبات این مطلب است که امام‌علی علیه السلام، به همراه خانواده‌اش و فضه، در مدینه با رضایت باطنی‌شان غذای خود را که برای افطار تهیه کرده بودند، به یتیم، مسکین و اسیر بخشیدند. در این میان، عصمت امام‌‌‌حسن و امام‌‌‌حسینc آنان را برانگیخت تا در کودکی خود، چند روز گرسنگی را تحمل کنند و روزه بگیرند. این آیات زمانی نازل شد که حضرت‌زهرا سلام الله علیها نه حامله بودند و نه بچه شیر می‌دادند؛ در نتیجه روزه گرفتن برای آن حضرت ضرری در پی نداشته است.