«هم‌جنس‌گرایی» در داوری اخلاقی ناروا دانسته می‌شود و به تبع در قانون‌گذرای می‌تواند جُرم‌انگاری‌ شود؛ اما چندی است که در نقاط مختلف جهان برای تجویز قانونی این رفتار، به سوی ابطالِ براهین اخلاقی رو آورده‌اند. نوشتار حاضر براساس واکاویِ آموزۀ «قانون طبیعی» در نظریۀ اسلامی آن، تفاسیر چهارگانه قانون طبیعی را مطرح کرده است و با استفاده از منابع حکمت اسلامی، به دفاع از صغرای برهان، یعنی «غیرطبیعی» بودنِ رفتار هم‌جنس‌گرایانه ‌می‌پردازد. اصلی‌‌ترین تقریر برای طبیعی شمردنِ هم‌جنس‌گرایی، توجه به رویکرد «غایت‌گرایانه» ارسطویی و دفاع از ایدۀ «تعدد» کارکردها است؛ لیکن از ‌نظر فلسفۀ اسلامی، سلسلۀ کارکردها به مثابۀ «کمالات»، در نهایت تنها به «یک» کمال ختم می‌شوند و براساس آموزۀ سنخیّت، لازم است هر کارکرد، با کارکرد نهایی دارای سنخیت باشد. بنابراین کمال قوۀ جنسی انسان، حفظ نوع است.