جواز و عدمجواز سبّولعن از موضوعات مهم و شبههبرانگیزی است که در طول تاریخ اسلام از آن سخن به میان آمده و چه بسیار خونهایی که به این بهانه ریخته شده است و افراد زیادی به اتهام سبّ و لعن دیگران مورد اذیت و آزار قرار گرفتهاند. پژوهش حاضر به روش توصیفی ـ تحلیلی و با مطالعۀ کتابخانهای گردآوری شده و به بررسی مسئلۀ سبّولعن در اسلام و جایگاه آن در مذهب تشیع از منظر قرآن و روایات میپردازد. حاصل سخن اینکه لعن و نفرین نسبت به برخی گناهکاران جایز است؛ اما سبّ و فحش در هیچ شرایطی روا نیست. ازآنجاکه سبّ و لعن، مسلمانان را در برابر یکدیگر قرار مىدهد و زمینۀ خونریزى بین آنان را فراهم مىسازد و این کار حرام است، احترام مسلمانان به یکدیگر و خویشتنداری ضرورى است؛ زیرا دشمنان اسلام در صدد ایجاد تفرقه بین مسلمانان هستند. شیعه حق ندارد بهبهانۀ اینکه برائت از دیگران لازم است به لعن صحابه بپردازد و اهلسنت نیز نباید به ادعاى اینکه شیعه بدعتگذار است این روش ناپسند را تعقیب کنند.
Response to Wahhabi Skepticism about Permission to Cursing
چکیدهEnglish
Jurisprudential permission to curse or not is one of the most important and dubious issues that has been discussed throughout the history of Islam. Even, how much blood has been shed under this pretext and many people have been persecuted for blasphemy and cursing others. The present study has investigated the issue of curses in Islam and the Shiite religion (from the perspective of the Holy Quran and narrations) using a descriptive-analytical method and a library study.
As a result, cursing is permissible for some sinners, but swearing is not allowed under any circumstances. It is forbidden according to Sharia because swearing and cursing pits Muslims against each other and causes bloodshed between them. It is also necessary for Muslims to respect each other and to exercise restraint, because the enemies of Islam seek to divide them.
The Shiites have no right to curse the companions of the Prophet (PBUH) on the pretext that disavowal is necessary for others, and the Sunnis should not follow this disgusting method by claiming that the Shiites are heretics.
کلیدواژههاEnglish
curse
Shiite religion
permission
Wahhabism
Salafism
قرآنکریم.
نهجالبلاغه.
آلوسی، محمود، روح المعانى فى تفسیر القرآن العظیم، بیروت: دارالکتب العلمیة، 1415ق.
ابنابیالحدید، ابوحامد، عبدالحمیدبنهبةالله، شرح نهجالبلاغه، تحقیق: محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: دارالکتب العربیة، 1378ق.
میرزایی، جلال و همکاران، «تأثیر تحولات بیداری اسلامی بر روابط جمهوری اسلامی ایران و عربستان سعودی»، فصلنامۀ پژوهشهای سیاسی جهان اسلام، سالچهارم، شمارۀ2، زمستان 1393، ص151ـ179.
محمدزاده بنی طرفی,مهدی , محمدزاده,قاسم و مدهوشیمزرعی,محمدامین . (1400). پاسخ به شبهۀ وهابیت در مسئلۀ جواز سبّولعن در مذهب تشیع. فصلنامه علمی تخصصی پاسخ, 6(23), 89-114.
MLA
محمدزاده بنی طرفی,مهدی , , محمدزاده,قاسم , و مدهوشیمزرعی,محمدامین . "پاسخ به شبهۀ وهابیت در مسئلۀ جواز سبّولعن در مذهب تشیع", فصلنامه علمی تخصصی پاسخ, 6, 23, 1400, 89-114.
HARVARD
محمدزاده بنی طرفی مهدی, محمدزاده قاسم, مدهوشیمزرعی محمدامین. (1400). 'پاسخ به شبهۀ وهابیت در مسئلۀ جواز سبّولعن در مذهب تشیع', فصلنامه علمی تخصصی پاسخ, 6(23), pp. 89-114.
CHICAGO
مهدی محمدزاده بنی طرفی, قاسم محمدزاده و محمدامین مدهوشیمزرعی, "پاسخ به شبهۀ وهابیت در مسئلۀ جواز سبّولعن در مذهب تشیع," فصلنامه علمی تخصصی پاسخ, 6 23 (1400): 89-114,
VANCOUVER
محمدزاده بنی طرفی مهدی, محمدزاده قاسم, مدهوشیمزرعی محمدامین. پاسخ به شبهۀ وهابیت در مسئلۀ جواز سبّولعن در مذهب تشیع. pasokh. 1400;6(23):89-114.