آزادی همواره یکی از نیازها و آرزوهای بشر بوده است؛ ازسویدیگر زندگی سالم و بهنجار انسانها در کنار هم، بدون محدودشدن آزادی توسط قانون، امکانپذیر نیست. با این وجود یکی از شبهات مخالفان علیه اسلام و دیگر ادیان الهی این است که دین، محدودکننده خواستهها و غرائز انسانی است. در این مقاله با روش توصیفی ـ تحلیلی و با تبیین اجمالی خاستگاه و جایگاه قانون در نظام اجتماعی و توضیح برخی از حکمتهای احکام فقهی و اخلاقی اسلامی مانند حفاظت از مصالح انسانی، شکوفاکردن فطرت و زمینهسازی و توجهدادن انسانها به نیازهای عالی، به این شبهه پاسخ داده است.
عنوان مقالهEnglish
Explanation the Wisdom of Restricting the Range of Freedoms in Islamic Sharia
چکیدهEnglish
Jurisprudential permission to curse or not is one of the most important and dubious issues that has been discussed throughout the history of Islam. Even, how much blood has been shed under this pretext and many people have been persecuted for blasphemy and cursing others. The present study has investigated the issue of curses in Islam and the Shiite religion (from the perspective of the Holy Quran and narrations) using a descriptive-analytical method and a library study.
As a result, cursing is permissible for some sinners, but swearing is not allowed under any circumstances. It is forbidden according to Sharia because swearing and cursing pits Muslims against each other and causes bloodshed between them. It is also necessary for Muslims to respect each other and to exercise restraint, because the enemies of Islam seek to divide them.
The Shiites have no right to curse the companions of the Prophet (PBUH) on the pretext that disavowal is necessary for others, and the Sunnis should not follow this disgusting method by claiming that the Shiites are heretics.
ــــــــــــــ، شیعه در اسلام، قم: بوستان کتاب قم، 1392.
عظیمیان، مریم و سعید بهشتی، «بررسی فلسفه و قلمرو حجاب در اسلام و آثار تربیتی آن»، دوفصلنامۀ تربیت اسلامی، سال چهارم، شمارۀ 8، بهار و تابستان 1388، ص 75ـ103.
میردریکوندی، رحیم، «رابطه شخصیت با نظامهای ارزشی از دیدگاه آلپورت (با نگاه ویژه به ارزشی دینی)»، مجلۀ معرفت، سال دوازدهم، شمارۀ 64، فروردینماه 1382، ص76ـ82.
